|
Het overlijden van paus Johannes Paulus II ontlokte twee nogal verschillende
cursiefjes aan mijn pen:
Postscriptum 30 april 2011
Dat was 2005. Nu wordt hij zaligverklaard... De sympathie die zijn sterven en
de uitvaart had ontlokt is wel helemaal verdampt. Onder Wojtyla was het al
begonnen: conservatief emotioneel christendom, obscurantistisch... Kon ik hem
dat nog wel vergeven, zijn opvolger niet: die zou beter moeten weten als Duitse
intellectueel: dat gepraat over mirakels (nodig voor een zaligverklaring) is uit
de tijd en zo'n voorbeeldfiguur was hij nou ook weer niet. Natuurlijk houd je
hiermee de traditionele gelovigen uit het Zuiden en de geheel gevoelsmatig
gelovende Afrikanen en Zuid-Amerikanen wel bij de kerk, maar werkelijk:
West-Europa is er ook nog en hier is zichtbaar wat onderhuids ook daar sluimert:
de secularisatie van het hart (= directe beleving van de werkelijkheid) gaat
door en wil de kerk nog relevant zijn zal ze toch daar op moeten ingaan...
|